Licht, luchtig, flinterdun, bijna transparant.
Het brons stijgt als een abstracte wolk op.
Dit werk balanceert op het snijvlak van controle en overgave. Organische vormen vloeien samen in een dynamisch lijnenspel: rimpelend metaal. De wolk lijkt te ontsnappen aan zijn kaders.
De huid van het brons leeft: warme tinten, rimpelingen als op een hand.
Geen vooropgelegde vormtaal. Absoluut uniek. Het materiaal spreekt — voor zichzelf.